dobry psycholog dziecięcy Warszawa, leczenie nerwicy Warszawa

Nerwica

nerwica (2)

Klasyfikacja zaburzeń nerwicowych:

  • Zaburzenia lękowe w postaci fobii – lęk spowodowany jest albo bliżej nieokreślonymi sytuacjami albo też zjawiskami bądź obiektami, które w rzeczywistości nie stanowią żadnego zagrożenia dla człowieka. Poczucie lęku ma więc charakter wyraźnie subiektywny i irracjonalny. Temu patologicznemu odczuwaniu lęku towarzyszą objawy fizjologiczne (przyspieszone tętno krwi, skrócony oddech, wypieki lub dreszcze, napięcie mięśni) oraz psychiczne (przerażenie, niepokój pojawiające się na samą myśl o wywołującym lęk zjawisku, nadwrażliwość, trudności ze snem i koncentracją). Najczęściej spotykane rodzaje zaburzeń lękowych to:

agorafobia – lęk przed przebywaniem w miejscach publicznych lub na otwartej przestrzeni.

fobia społeczna – lęk w obliczu sytuacji publicznych, w których można być obserwowanym.

Istnieją również inne zaburzenia lękowe, w których źródło lęku ma różne postacie i często wynika z traumatycznych doświadczeń z okresu dzieciństwa, np. klaustrofobia – lęk przed przebywaniem w zamkniętej przestrzeni, np. w windzie, kancerofobia – lęk przed chorobą nowotworową.

  • Zaburzenia obsesyjno – kompulsywne (nerwica natręctw) – objawem osiowym tej grupy zaburzeń są natarczywe, obsesyjne, stale powracające myśli a także kompulsje czyli wewnętrzny przymus wykonywania jakichś czynności. Pojawiające się w umyśle idee powodują negatywne stany emocjonalne, mogą to być myśli bluźniercze, katastroficzne. Z kolei czynności przymusowe mają charakter stereotypowy, niczemu nie służą, ale jednostka przypisuje im nieracjonalne znaczenie.

  • Zaburzenia dysocjacyjne (konwersyjne) – dotyczą zaburzeń pamięci, własnej tożsamości, spostrzegania. Przejawem jest np. dysocjacyjna amnezja czyli utrata z pamięci ważnych wydarzeń z życia; osłupienie dysocjacyjne -reakcje ruchowe nieadekwatne do wywołujących je bodźców, zaburzenia mowy; oraz dysocjacyjne zaburzenia ruchu – niemożność poruszania się.

  • Zaburzenia pod postacią somatyczną – obejmują dużą grupę objawów, najbardziej reprezentatywna dla tego typu zaburzeń jest hipochondria czyli skarżenie się na określone objawy somatyczne, przekonanie o byciu poważnie chorym. Towarzyszy temu zwykle nieustanny niepokój, prośby o dodatkowe badania albo leki.

  • Zaburzenia nerwicowe, szczególnie te o charakterze dysocjacyjnym, które polegają na zakłóceniu równowagi między tożsamością, pamięcią i tożsamością. Do tej grupy zaburzeń zaliczamy np. amnezję dysocjacyjną, która oznacza niezdolność do przypominania sobie ważnych doświadczeń zżycia osobistego, szczególnie przeżyć traumatycznych. Takie dysocjacje pamięci są szczególnie częste w przypadku stosowania wobec dzieci przemocy, wykorzystywania seksualnego. Wówczas kontrola wspomnień jest wybiórcza i zmienna w czasie. Z zaburzeniami tego typu związana jest również konwersja, pozwalająca na przekształcenie problemów w objaw chorobowy. Jest o rodzaj mechanizmu obronnego, inne to zaprzeczanie oraz unikanie.

  • Znieczulenie dysocjacyjne polega z kolei na znacznym ograniczeniu lub zaniku reakcji na bodźce zewnętrzne, przykładem jest utrata wzroku czy słuchu. Ślepota psychogenna (widzenie tunelowe) polega na utracie wzroku przy nieobecności zaburzeń organicznych, ale pod wpływem czynników psychologicznych, takich jak doświadczenie urazowe.

  • Mutyzm wybiórczy– przejawia się brakiem wypowiedzi słownych przy czym nie występują żadne uszkodzenia aparatu mowy. Jednostka zwykle odmawia mówienia w ściśle określonych sytuacjach. Wpływa to jednak negatywnie na jej relacje interpersonalne, może być źródłem niepowodzeń szkolnych.

  • Zaburzenia nerwicowe pojawiające się u dzieci i młodzieży wynikają zwykle z nieprawidłowych relacji panujących w ich środowisku rodzinnym. Mogą być spowodowane nieprawidłową postawą wychowawczą jednego lub obojga rodziców, nerwową atmosferą w domu wywołaną problemami alkoholowymi rodziców. Dziecko traci wówczas podstawowe poczucie bezpieczeństwa i spokoju. Odczuwa nieustanny lęk, jest nadwrażliwe, chwiejne emocjonalnie, często zastraszone. Objawy fizjologiczne to zaburzenia snu, układu pokarmowego. Dziecko stopniowo izoluje się społecznie, nie chce np. chodzić do szkoły, unika kontaktów z rówieśnikami. Często towarzyszy tego typu zaburzeniom hipochondria, zaburzenia lękowe.

  • Zaburzenia fobiczne polegają na odczuwaniu irracjonalnego i uporczywego strachu przed jakimś przedmiotem, zjawiskiem czy sytuacją. Fobie rozwijają się już w okresie dzieciństwa. W toku rozwoju zmienia się jedynie obiekt wywołujący lęki. Początkowo obserwuje się u dzieci fobie zwierzęce, lęki przed obiektami nieożywionymi, przed uszkodzeniem ciała. W życiu dorosłym częste są fobie społeczne czyli lęk pojawiający się w sytuacjach kontaktu z innymi ludźmi. U dzieci natomiast częste są fobie szkolne, które przejawiają się irracjonalnym i nieuzasadnionym lękiem przed pójściem do szkoły. W wyjaśnianiu tworzenia się takich lęków psychologowie odwołują się do behawioralnych pojęć wzmocnienia i warunkowania. Wskazują również na mechanizmy spostrzegania i oceny poznawczej. Fobie mogą być również wywoływane przez czynniki społeczne i rozwijać się na drodze naśladowania.