terapia dla par Warszawa, leczenie nerwicy Warszawa

Anoreksja

Anoreksja

Jadłowstręt psychiczny (anoreksja nerwowa) – osoba chorująca koncentruje się na dążeniu do utraty wagi poprzez drastyczne ograniczenie ilości jedzenia.

Zaburzenie wiąże się z

zaburzeniem percepcji (osoba chora widzi siebie jako grubą nawet jeżeli jest szczupła/wychudzona),

wstrętem na myśl o jedzeniu,

nadmiernym wysiłkiem fizycznym

i obsesyjnym myśleniem o odchudzaniu.

Osoby chore skrupulatnie planują swoje posiłku-ważenie żywności, obliczanie jej kaloryczności, tak, by nie przekroczyć ustanowionej dziennej dawki kalorii ( z reguły jest to początkowo do 1000, później wartość maleje nawet do 100 kcal). Nadmierne odchudzanie się często zagraża zdrowiu, dlatego niektóre formy anoreksji wymagają leczenia szpitalnego.

 

Kryteria diagnostyczne anoreksji wg ICD-10

A. Spadek wagi lub, u dzieci, brak przybytku wagi prowadzący do masy ciała o co najmniej 15% poniżej prawidłowej lub oczekiwanej stosownie do wieku i wzrostu.

B. Spadek wagi jest narzucony samemu sobie przez unikanie „tuczącego pożywienia”.

C. Samoocenianie siebie jako osoby otyłej oraz zaburzający strach przed przytyciem, co prowadzi do narzucanie samemu sobie niskiego progu masy ciała.

D. Obejmujące wiele układów zaburzenia endokrynne osi przysadkowo-gonadalnej przejawiają się u kobiet zanikiem miesiączkowania, a u mężczyzn utratą seksualnych zainteresowań i potencji (wyraźnym wyjątkiem jest utrzymywanie się krwawień z pochwy u kobiet anorektycznych stosujących substytucyjne leczenie hormonalne, najczęściej w postaci przyjmowania leków antykoncepcyjnych).

E. Zaburzenie nie spełnia kryteriów A i B dla żarłoczności psychicznej (bulimia nervosa).

 

Kryteria diagnostyczne wg DSM-IV-TR

A. Odmowa utrzymywania masy ciała na poziomie minimalnej masy prawidłowej dla wieku i wzrostu lub ponad tym poziomem (np. spadek masy ciała prowadzący do utrzymywania masy ciała mniejszej niż 85% oczekiwanej albo niepowodzenie osiągnięcia oczekiwanego przyrostu masy w okresie wzrostu prowadzące do masy ciała mniejszej niż 85% oczekiwanej).

B. Nasilona obawa przed przyrostem masy ciała i przytyciem, nawet w przypadku niedostatecznej masy ciała.

C. Zakłócenie sposobu przeżywania masy i kształtu własnego ciała, nadmierny wpływ masy ciała lub jego kształtu na samoocenę albo zaprzeczanie powadze aktualnie niskiej masy ciała.

D. U kobiet po rozpoczęciu miesiączkowania, brak miesiączki, tzn. brak co najmniej trzech kolejnych cyklów miesięcznych (jeśli miesiączka występuje tylko w następstwie stosowania hormonów, np. estrogenów, kobieta uważana jest za niemiesiączkującą).